The Roadاز روی رمان زیبای ساخته شده . این رمان بهترین کار 2009 است . همیشه فیلم ساختن از روی رمانهای موفق نوعی ریسک بوده . عدم رضایت خوانندگان کتاب ، استقبال خوانندگان از فیلم و برخورد منتقدان با فیلم هیمشه روی چنین فیلمهایی اثر میگذارد . Road فیلم خوبی است و مثل کتابش از بهترینهای امسال است . داستان و پیام آن به اندازه کافی با بیننده ارتباط برقرار میکند . Viggo Mortensen در نقش پدر چهره یک مرد جاافتاده را به دور از قیافه های اتو کشیده مخاطب پسند نشان میدهد
و انتخاب درستی است . بله شاید بازیگران دیگر و یا ستاره های مطرح هالیوودی از Mortensenبهتر ایفای نقش میکردند ولی فیلم را هم بیشتر به سمت گیشه سوق میدانند . درست است که تمامی فیلمها به قصد فروش ساخته میشوند اما بعضی جاها دست اندرکاران فیلم به چیزی به نام هنر نیز فکر میکنند و معیارهایشان را کمی تغییر میدهند . Viggo Mortensen اینگونه انتخاب شد.
The Road و فیلمهای آخر زمانی این چنینی به انسان ، قدردانی از زندگی فعلی و معمول خود را یادآوری میکنند . نشان دادن دنیای از بین رفته ، تنزل ارزشها اگر هنوز باقی باشند و برگشت به گذشته و شروعی دوباره برای زندگی مواردی هستند که ساده ترین و مهمترین موهبت های زندگی را گوشزد میکنند . نقطه قوت داستان فیلم این است که اشاره نمیکند چه بر سر دنیا آمده مهم این است که دیگر نیست و حالا بازماندگان نسلهای پیشین که خود را مهد تمدن ، علم و فرهنگ میدانند با تمام اندوخته چند هزارساله شان باید از نو شروع کنند ، این آغاز چه فرقی با آغاز اولیه دارد؟ تقریبا هیچ . زمانی بود که نسلهای میمون نماهای انسانی به خاطر غذا یکدیگر را میکشتند و تنها به فکر سیر کردن شکمشان بودند حالا بعد از هزاران سال آدمهای متمدن هم برای غذا میکنند. تمام دست آوردهای بشری تنها در شکل جامعه و تشکل های انسانی قابل بحث اند ، پس قدر آنراها بدانید . این حرفی است که The Road در لابلای تصاویرش پنهان کرده . |
